اشکهای من بر چشمان تو آشکار بود و اشکهای تو در پشت سیاهی چشمانت نهان.

وقتی به من نگاه میکردی سیاهی چشمانت را همانند بانوی سیاه پوش رقصان می دیدم.

چشمانم را برای نگاه کردن به تو دوست دارم، تو را برای چشمانت. چشمان تو را برای فریاد سکوت که سر می داد، سکوتی که ندای دوست داشتن را فریاد میزد.

در ژرفای چشمان تو، سکوتت فریاد می کشد، و زبان تو فریاد سکوت !

مجالی به من بده تا حلاوت با تو بودن را بچشم.

...

......

چرا ما هرگز نمی تونیم کسی رو که دوست داریم، داشته باشیم ؟!

       

دوستت دارم ، نه به خاطر شخصیت تو ، بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا می کنم.
هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث اشک ریختن تو نمی شود.
اگر کسی تو را آن طور که می خواهی دوست ندارد ، به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد.
دوست واقعی کسی است که دستهای تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند .
بدترین شکل دلتنگی برای کسی آن است که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید .
هرگز لبخند را ترک نکن ‚ حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود.
تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ، ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی.
هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند ، نگذران .
شاید خدا خواسته است که ابتدا بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را ، به این ترتیب. وقتی او را یافتی بهتر می توانی شکرگزار باشی.
به چیزی که گذشت غم مخور ، به آن چه پس از آن آمد لبخند بزن .
همیشه افرادی هستند که تو را می آزارند ، با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش که به کسی که تو را آزرده ، دوباره اعتماد نکنی.
خود را به فرد بهتری تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد .
زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار ، بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری .

گابریل گارسیا مارکز

       

"دلم برای درخت می سوزه، برای برگ بیشتر. کاش جدایی شون اینقدر غم انگیز نبود! کاش می شد مثل آدمای روشنفکر، دوستانه از هم جدا بشن! نه این که یکی له بشه، نابود بشه، هیچی ازش باقی نمونه... برگ رو می گم! و یکی دیگه سر پا بمونه و به هیچ جاش حساب نکنه! فقط یکی دو فصل تنهایی و بعد، برگ تازه و زندگی تازه و ... بیچاره برگ!"

به اینجا که رسیدم، باغبان آمد... تازه می خواستم رابطه ی درخت و برگ را به یک رابطه ی عاشقانه تشبیه کنم و از عشق و چیز های دیگر بگویم، چیز هایی که به عشق خیلی نزدیکند: مثل خیانت! مثل نفرت! مثل جدایی! اما باغبان آمد، اینها را که خواند، گفت: "خُنی جون! (منظورش خُنیاگر بود!) تو رو خدا افسرده بازی نکن که اصلا بهت نمی آد! تو هنوزم "باغ" منی، منم همیشه، "بان" تو می مونم!" گفتم: "باغبان جان من! قربون قد و بالات برم! "بانِ" کدوم "باغ"؟ اصلا "باغی" باقی مونده؟! عزیز جانم! خزان شده! باغ بازی، دیگه دیره!" ـ این را یادم رفت بگویم که باغبان دیر کرده بود، آخر تابستان بود که رفت...حالا اول پاییز است و دیر شده! آدم مگر می شود توی پاییز، هوای باغ بکند؟! ــ باغبان نگاهی به من کرد، نگاهی به آسمان کرد و دوباره نگاهی به من کرد و گفت: "من این حرفا حالیم نمی شه، خُنی جون جونی! عاشق شدن (منظورش عاشق موندن بود!) ربطی به فصل نداره، آدم می تونه تو پاییزم عاشق باشه (بمونه!)، من که هستم! تو هم هستی! مگه نه؟" چشم هایم را بستم...

کجاست بام بلندی و نردبان بلندی

که بر شود و بماند بلند بر سر دنیا

و بر شوی بر آن و نعره برآری:

هوای باغ نکردیم و دور باغ گذشت...

       

درد علی دو گونه است : 

یک درد ، دردیست که از زخم شمشیر ابن ملجم بر فرق سرش احساس می کند،

و دیگر دردیست که

او را تنها در نیمه شبهای خاموش به دل نخلستانهای اطراف مدینه کشانده و به ناله در آورده است،

ما تنها بر دردی می گرییم که از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس می کند.

اما درد علی این نیست.

دردی که چنان روح بزرگی را به ناله در آورده، تنهایی است که ما آنرا نمی شناسیم.

که علی درد شمشیر را احساس نمیکند ، و ما

                                                            درد علی را   !!! 

                                                               معلم شهید دکتر شریعتی

       

یک ضرب المثل عربی هست که می گوید: "تعرف الاشیاء باضدادها" و مثال ساده ی آن تعریف کلی خوبی و بدی ست: خوبی یعنی آنچه که بدی نیست و بدی یعنی آنچه که خوبی نیست.پس یکی از راه های شناخت هر چیزی این است که مخالف آن چیز را بشناسیم.

هفت وادی سیر و سلوک در منطق الطیر عطار نیشابوری، به این ترتیب است: ۱ـ طلب ۲ـ عشق ۳ـ معرفت  ۴ـ استغنا  ۵ ـ توحید ۶ ـ حیرت ۷ـ فقر و فنا. چنان که دیده اید، در این هفت پست، ما ترتیب فوق را رعایت نکردیم: حیرت ـ فقر و فنا ـ استغنا ـ عشق ـ معرفت ـ توحید و "طلب" که آخرین وادی ما شد! به قول سوداگر عزیز: "آخر از همه، حرفش را زدیم تا بگوییم چقدر مهم است!" 

سیر و سلوک با وادی طلب آغاز می شود، سالک یا عارف، در ابتدا باید بخواهد و جستجو کند و البته رنج بسیارمتحمل شود تا خواسته و مراد او چنان اشتیاق و جاذبه ای در وجود او ایجاد کند که دل کندن از آن محال باشد.(عشق) و همین عشق است که او را به معرفت معشوق می رساند... پس تا طلب نباشد، عشق معنی ندارد و اگر عشق نباشد، همه چیز بی معنی ست. در این مرحله(طلب)، خستگی و دلزدگی و نا امیدی جایی ندارد، سوداگر می گوید: "سیب که کال نمی ماند!"... راست می گوید، اگر سیب کال، رسیده نشود، محروم می ماند از این که دستی بچیندش؛ " دل سیری و ملال در راه طلب نشانه ی محرومی و بی نصیبی است"* آن که خسته می شود، آن که نمی خواهد به پختگی برسد، طالب(عاشق) واقعی نیست.  

اینها را گفتم که بگویم پست قبلی(خستگان را...)، طلب نبود! طلب چیز دیگری ست... طلب این نیست که!... سوداگر هم می گوید: "این همه "گفت و گفتم" کردم توی پست قبلی که بگم: آخه آدم به این که معشوق دوستش داره یا نه، مگه شک می کنه؟! توی وادی طلب پا گذاشتی، چون یکی تورو خواسته. اگه شک داری، بدون که از عشق محروم می مونی... طلب این نیست که!"  

*هر که جز ماهی ز آبش سیر شد                          هر که بی روزی ست روزش دیر شد

شرح مثنوی شریف، بدیع الزمان فروزانفر، ص۲۳